미끼' •[OMG?] หาที่ระบายเฉยๆ
posted on 09 Oct 2011 22:38 by lemonessing.
.
เฮ้อ..
เฮ้อ..
ความรู้สึกหงุดหงิดแบบหาที่ระบายไม่ได้ ไม่รู้จะไปลงที่ไหน กลัวใครเค้าจะหาว่าทำตัวน่ารำคาญ
สุดท้ายก็ได้มาลงที่บล็อคเพราะคงไม่มีใครมาเปิดดู (เนื่องจากมันคือบล็อคร้าง ฮ่าาาาาาาาาาาา)
แบบว่าขอนิดหนึ่ง
เพลียจริงๆ เพลียกับจิตใจและความเจ้าคิดเจ้าแค้นของตัวเองนี่แหละ
เราเป็นมนุษย์ประเภทที่แบบว่าถ้าไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
ยิ่งมายัดเยียดให้หรือได้เจอเยอะๆ แล้วสุดท้ายก็จะกลายเป็นเกลียด
ตอนนี้กำลังเป็นอยู่กับบางสิ่ง
จากที่แค่ไม่ชอบ..ตอนนี้แม่งโคดเกลียด เกลียดจนแค่เห็นก็รู้สึกว่าขนลุก ขยะแขยง รังเกียจ
อี๋!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! สุดๆ!!!! (อาการหนัก) = ="
แต่ถึงเราจะเกลียดแค่ไหนแต่เราก็รู้ตัวว่าอยู่กำลังยืนอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริงอยู่
สิ่งที่เราเกลียดเราก็รู้ว่ามันอยู่ในขอบเขตไหน..
แน่นอนล่ะ เรารู้ว่าเรื่องความชอบเป็นสิทธิส่วนบุคคล
แต่ตอนนี้เรายืนอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง
แค่อยากระบายมันออกมาในพื้นที่ของตัวเอง แต่เราก็ทำไม่ได้ เสียใจก็ตรงจุดนี้แหละ
แล้วสิ่งที่เราทำไป ไม่ได้มีแค่เราฝ่ายเดียวซะหน่อย
ฝ่ายนั้นเค้าก็ทำ คนอื่นก็ทำ แต่พอเราจะทำบ้าง บางสิ่งบางอย่างมันกลับทำให้เรารู้สึกขึ้นมาว่าเราผิด
แล้วทำไมเราไม่อดทน?
เป็นคำถามที่เห็นแล้วอยากร้องไห้มาก (ฮ่าาาา)
เราอดทนแล้วนะ..แต่คนเราความอดทนมันก็ต้องมีขีดจำกัด
แล้วอย่างที่บอก เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เกลียดแล้วเกลียดเลย ยิ่งพยายามยัดเยียดให้ยิ่งเกลียด
ผลสุดท้ายเลยต้องมานั่งหง่าวอยู่หน้าคอมแล้วก็ระบายมันลงกับบล็อคเพราะพูดกับใครไม่ได้
เดี๋ยวจะกลายเป็นคนงี่เง่าน่ารำคาญ (แม่งถ้ากูจะแคร์คนอื่นได้ขนาดนี้นะ TT^TT)
ณ จุดนี้อยากร้องไห้มากๆ
ไม่ใช่อยากร้องเพราะเรื่องที่เราเกลียด..
แต่อยากร้องแค่เพราะหาที่ลงไม่ได้ อยู่กับตัวเอง แล้วก็หงุดหงิดเอง มันน่าเบื่อ..
แต่ก็ช่างมันเถอะ,,
อารมณ์นี้เป็นบ่อยเดี๋ยวมันก็หายไปเอง
ที่บ่นไปนั้นทั้งหมดทั้งมวล..
แค่อยากหาใครสักคนที่คุยกับเราได้ทุกเรื่อง..แค่นั้นแหละ
ไม่มีอะไรเลย แค่อยากเรียกร้องความสนใจ..
ก็แค่นั้น,, 
เฮ้อ..